Η προδοσία του Ιούδα

Η προδοσία του Ιούδα, Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«Τότε, αφού πήγε στους αρχιερείς ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, είπε, τι θέλετε να μου δώσετε για να σας τον παραδώσω;»[...]

Και ακριβώς όταν η πόρνη μετανοούσε, όταν καταφιλούσε τα πόδια του Κυρίου, τότε πρόδινε το Διδάσκαλο ο μαθητής. Γι’ αυτό είπε «τότε», για να μην κατηγορήσεις για αδυναμία το Διδάσκαλο, όταν βλέπεις τον μαθητή του να τον προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του Διδασκάλου, ώστε να πείθει να Τον ακολουθούν ακόμη και οι πόρνες.
Θα αναρωτιόταν όμως κανείς, Εκείνος που είχε τη δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή του; Είχε τη δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με τη βία να τον προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, αφού πήγε». Και το «αφού πήγε» αυτό δεν στερείται κάποιας σημασίας. Γιατί δεν κάλεσαν οι αρχιερείς τον Ιούδα, ούτε αναγκάστηκε, ούτε υποχρεώθηκε, αλλά ο ίδιος μόνος του κι ελεύθερα γέννησε την πονηρή αυτή σκέψη κι έβγαλε αυτή την απόφαση, χωρίς να έχει κανέναν σύμβουλο σ’ αυτό το πονηρό του έργο. «Τότε, αφού πήγε... ένας από τους δώδεκα». Τι σημαίνει το «ένας από τους δώδεκα»; Και αυτός ο λόγος «ένας από τους δώδεκα» δείχνει πως η κατηγορία του Ιούδα είναι πολύ μεγάλη. Γιατί ο Ιησούς είχε και άλλους μαθητές, εβδομήντα συνολικά. Αλλά εκείνοι βρίσκονταν σε δεύτερη θέση και δεν απολάμβαναν τόση τιμή, ούτε είχαν τόση οικειότητα με τον Διδάσκαλο, ούτε γνώριζαν τόσο τα μυστικά Του όσο οι δώδεκα. Αυτοί προπάντων ήταν οι εκλεκτοί, αυτοί αποτελούσαν τον στενό κύκλο του Βασιλιά, αυτοί αποτελούσαν την ομάδα που ήταν κοντά στο Διδάσκαλο, και από αυτήν ξεπήδησε ο Ιούδας. Για να μάθεις, λοιπόν, ότι δεν Τον πρόδωσε απλώς κάποιος από τους μαθητές Του, αλλά ένας από τους εκλεκτούς Του, γι’ αυτό αναφέρει ο Ευαγγελιστής το «ένας από τους δώδεκα». Και δε ντρέπεται ο Ματθαίος να το αναφέρει. Αλλά για ποιο λόγο να ντραπεί; Το αναφέρει για να μάθεις πως παντού και πάντα λένε οι Ευαγγελιστές την αλήθεια και δεν αποκρύπτουν τίποτα, ακόμη και αυτά που θεωρούνται αξιοκατάκριτα. Γιατί αυτά που φαίνονται πως είναι αξιοκατάκριτα, αυτά αποδεικνύουν τη φιλανθρωπία του Κυρίου. Ότι δηλαδή προσέφερε τόσα πολλά αγαθά στον προδότη, το ληστή, τον κλέφτη (τον Ιούδα) και συνέχιζε μέχρι την τελευταία στιγμή να τον έχει κοντά Του. Και μάλιστα τον νουθετούσε και τον συμβούλευε και τον φρόντιζε με κάθε τρόπο. Αν εκείνος δεν έδινε σημασία, δεν φταίει ο Κύριος. Και μάρτυρας είναι η πόρνη, και μη πολυπαίρνεις θάρρος προσέχοντας τον Ιούδα. Γιατί και τα δύο αυτά είναι ολέθρια, και το υπέρμετρο θάρρος και η απελπισία (απόγνωση). Γιατί το υπέρμετρο θάρρος κάνει να πέσει κάτω αυτός που στέκεται όρθιος, και η απελπισία εμποδίζει να σηκωθεί αυτός που έχει πέσει. Γι’ αυτό και ο Παύλος συμβούλευε λέγοντας: «Αυτός που νομίζει πως στέκεται, ας προσέχει μην πέσει».
Έχεις τα παραδείγματα και των δύο πώς έπεσε δηλαδή ο μαθητής, που νόμιζε πώς στεκόταν όρθιος, και πως σηκώθηκε η πόρνη που είχε πέσει. Η σκέψη μας εύκολα παρασύρεται και η θέλησή μας είναι ευμετάβλητη. Γι’ αυτό πρέπει να διαφυλάσσουμε και να οχυρώνουμε τον εαυτό μας από παντού.[...]
Τι θέλετε να μού δώσετε, κι εγώ θα σάς Τον παραδώσω». Πες μου Ιούδα, αυτά σου έμαθε ο Χριστός; Γι’ αυτό το λόγο δεν έλεγε, «μην αποκτήσετε χρυσά νομίσματα, ούτε ασημένια, ούτε χάλκινα που να τα φυλάγετε στις ζώνες σας», θέλοντας να περιορίσει από πιο μπροστά τη φιλαργυρία σου;[...]
«Τι θέλετε να μού δώσετε, κι εγώ θα σάς Τον παραδώσω». Πολύ σκληρά είναι τα λόγια αυτά. Πες μου, μπορείς εσύ να παραδώσεις Εκείνον που συγκρατεί τα πάντα, που εξουσιάζει τους δαίμονες, που διατάσσει τη θάλασσα και είναι ο Κύριος όλων όσων υπάρχουν στη φύση; Για να περιορίσει λοιπόν τη παραφροσύνη του και για να δείξει πως αν δεν ήθελε, δεν θα προδιδόταν, άκουσε τι κάνει. Κατά την ώρα ακριβώς της προδοσίας, όταν ήρθαν εναντίον Του κρατώντας ξύλα, λαμπάδες και πυρσούς, τους λέει: «Ποιον ζητάτε;» και δεν γνώριζαν Εκείνον που επρόκειτο να συλλάβουν. Τόσο πολύ έλειπε η δύναμη από τον Ιούδα στο να παραδώσει τον Κύριο, ώστε δεν Τον έβλεπε τη στιγμή που επρόκειτο να Τον παραδώσει, ενώ ήταν παρών, και όλα αυτά τη στιγμή που υπήρχαν τόσες λαμπάδες και τόση φωτοχυσία. Αυτό βέβαια υπενίχθηκε και ο Ευαγγελιστής λέγοντας ότι είχαν λαμπάδες και πυρσούς και δεν τον έβλεπαν. Και κάθε ημέρα του το υπενθύμιζε και με λόγια και με έργα, ότι δηλαδή δεν θα μπορέσει να Τον προδώσει στα κρυφά. Και μάλιστα δεν του έκανε (ο Κύριος) παρατηρήσεις φανερά μπροστά σε άλλους, για να μην τον κάνει πιο αδιάντροπο, ούτε πάλι αποσιωπούσε τα σφάλματά του, για να μην νομίζει ότι περνούν απαρατήρητα και επιχειρήσει άφοβα την προδοσία, αλλά διαρκώς έλεγε: «Ένας από εσάς θα με παραδώσει», δεν τον φανέρωσε όμως.
Είπε πολλά (ο Κύριος) και για την κόλαση, πολλά και για τη Βασιλεία των ουρανών και απέδειξε τη δύναμη που είχε και για τα δύο, και για να τιμωρεί τους αμαρτωλούς και για να ανταμείβει τους δικαίους. Αλλά εκείνος (ο Ιούδας) όλα αυτά τα περιφρόνησε, ο Θεός όμως δεν τον ανακάλεσε με τη βία από αυτό που αποφάσισε. Επειδή λοιπόν μάς δημιούργησε ελεύθερους να διαλέγουμε τις κακές ή τις ενάρετες πράξεις, επιθυμεί να είμαστε καλοί με τη θέλησή μας. Γι’ αυτό αν εμείς δεν θέλουμε, ούτε μάς πιέζει ούτε μάς αναγκάζει. Επειδή αυτός που γίνεται με τη βία ενάρετος, δεν είναι δυνατόν να είναι ενάρετος. Αφού λοιπόν κι εκείνος ήταν ελεύθερος να διαλέξει και ήταν σε θέση να μην υποστεί βία για να κλίνει προς τη φιλαργυρία, γι’ αυτό τυφλώθηκε η σκέψη του, πρόδωσε τη σωτηρία του και είπε: «Τι θέλετε να μού δώσετε, κι εγώ θα σάς Τον παραδώσω». Επικρίνοντας τη διανοητική του τύφλωση και την αναισθησία, ο Ευαγγελιστής λέει ότι την ώρα που πήγαν να συλλάβουν τον Κύριο, βρισκόταν μαζί τους και ο Ιούδας, εκείνος που είπε «τι θέλετε να μού δώσετε, κι εγώ θα σας Τον παραδώσω». Και όχι μόνο από αυτό είναι δυνατόν να δούμε τη δύναμη του Χριστού, αλλά και απ’ ότι μόλις Εκείνος απλώς μίλησε, απομακρύνθηκαν κι έπεσαν κάτω. Επειδή όμως ούτε μ’ αυτόν τον τρόπο δεν σταμάτησαν το επαίσχυντο έργο τους, παραδίνεται αμέσως σαν να έλεγε: Εγώ έκανα το καθήκον μου, αποκάλυψα τη δύναμή μου και απέδειξα ότι επιχειρείτε πράγματα ακατόρθωτα. Θέλησα να περιορίσω την κακία σας, αλλά επειδή εσείς δεν θελήσατε και επιμένετε στην παραφροσύνη σας, να, σας παραδίνομαι.
Τα ανέφερα όλα αυτά, για να μην κατηγορήσουν μερικοί τον Χριστό, και πουν: γιατί δεν μετέστρεψε τον Ιούδα;
 

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2013

Αριθμ. Πρωτ. 181/2013 

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ   Β΄

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ 

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ 

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ 

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ 

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

"Μετεποίησας την πτωχείαν μου τη συγκαταβάσει σου, σαυτόν εταπείνωσας και το γένος μου ύψωσας."

          Αγαπητοί μου αδελφοί,

     Δύο χιλιετίες πριν ο Υιός και Λόγος του Θεού βγήκε από τον εαυτό Του, παραμένοντας ο εαυτός Του, προκειμένου να προσλάβει και θεραπευτικώς να μεταμορφώσει τον πλάνητα και ασθενή Αδάμ. Άφησε την μακαριότητα της εσωτερικής τριαδικής κοινωνίας, εξεδήμησε εκ των ουρανών και επεδήμησε επί της γης για να αποκαταστήσει την ενότητα του γένους των ανθρώπων με τον Θεό.

       Ο Θεός δεν αρκέστηκε στο να πει και να γίνει, αλλά ταπεινώθηκε και έγινε ο Ίδιος άνθρωπος για να μορφώσει έναν καινούργιο τρόπο ζωής. Λυδία λίθος πάνω στην οποία δοκιμάζεται η γνησιότητα της κατά Χριστόν ζωής δεν είναι άλλη από την αγάπη, η οποία χωρεί και συγχωρεί τους πάντες και τα πάντα και φθάνει μέχρι της θυσίας του Σταυρού. Η αγάπη αυτή δεν νοείται ως απροσδιόριστη συναισθηματική έκφραση, ούτε καν ως συμβατική δοχή και ξενία συγγενών και φίλων. Νοείται κυρίως ως πρόσληψη και μεταμόρφωση του άλλου και αγνώστου, στα πρότυπα της πρόσληψης και μεταμόρφωσης του ανθρώπου από τον Ιησού Χριστό.

     Και αν ο Μονογενής Υιός του Θεού μετοίκησε από αγάπη για να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή μας, σήμερα χιλιάδες αφρικανοί αδελφοί μας, πιεσμένοι από ανάγκη ανελεύθερη, αναγκάζονται να αλλάξουν τον τόπο και τον τρόπο. Πιεσμένοι από τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης με μόνη αποσκευή την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Κάποιοι δεν κατορθώνουν να φθάσουν στη γη της επαγγελίας και χάνονται απάτριδες. Αλλά και εκείνοι που καταφέρνουν να εισέλθουν στη γη της προσμονής, συχνά γνωρίζουν την απαξία, την απόρριψη, την επιτίμηση, την εκμετάλλευση.  

          Αγαπητοί μου αδελφοί,

      Γνωρίζω καλά ότι το φαινόμενο της μετανάστευσης έχει πάρει το χαρακτήρα πλημμυρίδας, η έκταση της οποίας φοβίζει τις κοινωνίες υποδοχής. Είναι καιρός οι κοινωνίες αυτές να αλλάξουν στάση και να κατανοήσουν ότι η ανθρώπινη δυστυχία αργά ή γρήγορα θα σπάσει τα όποια τείχη υψώνονται για να αποτρέψουν τον απελπισμένο μετανάστη. Είναι καιρός να γίνει αντιληπτό ότι μόνο αν αντιμετωπιστούν τα προβλήματα των κοινωνιών που τροφοδοτούν την μετανάστευση, τότε θα αναστραφεί το ρεύμα των μεταναστών.

     Μέχρι τότε όμως και ιδιαίτερα τούτο το βράδυ της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, ας μη λησμονούμε τα λόγια του ποιητή:

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ, 
τη λάμπα κρατώ ψηλά, 
να δούνε της γης οι θλιμμένοι, 
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά...
θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

Χρόνια Πολλά!

†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄

Εν τη Μεγάλη Πόλει
της Αλεξανδρείας
Χριστούγεννα 2013

Ο πνευματικός Πατέρας των Αφρικανών για την Αρχή της Ινδίκτου

Ἀριθμ. Πρωτ. 136/2013

          «Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι στραβοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θ' αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει».

         Με αυτά τα λόγια έκλεινε πενήντα χρόνια πριν τον θρυλικό του λόγο στην αμερικανική πρωτεύουσα ο άνθρωπος που τόλμησε να ονειρεύεται σε καιρούς χαλεπούς, ο ακτιβιστής που τόλμησε να πολεμήσει με μέσα ειρηνικά τον εφιάλτη του ρατσισμού, ο αγωνιστής που τόλμησε να βγάλει τη θλιβερή λευκή κουκούλα από μια ολόκληρη χώρα. Πενήντα χρόνια μετά η ανθρωπότητα κλίνει το γόνυ και αποτίνει φόρο τιμής και μνήμης στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον άνθρωπο που με τον λόγο και την δράση του συνέβαλε όσο ελάχιστοι στην κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και στην εμπέδωση της φυλετικής ισότητας.

          Αυτό που φάνταζε τότε ουτοπία, σήμερα είναι πραγματικότητα. Ποιος άραγε θα φανταζόταν τότε ότι τρεις δεκαετίες αργότερα ο Νέλσον Μαντέλα θα γινόταν Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, θα υπεστήριζε τη συμφιλίωση, βάζοντας στην άκρη τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος, και θα συνέδραμε καθοριστικά στη μετάβαση της χώρας του από το παρελθόν του απαρτχάιντ στο μέλλον της ειρηνικής διαφυλετικής συμπλεύσεως; Ποιος άραγε θα τολμούσε να διανοηθεί τότε, χωρίς να διατρέχει κίνδυνο να θεωρηθεί παράφρων, ότι τέσσερις δεκαετίες αργότερα στο ίδιο ακριβώς σημείο θα ορκιζόταν ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ με μαύρο χρώμα δέρματος;

          Και όμως τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα και σήμερα οι γιοί των τέως σκλάβων και οι γιοι των τέως ιδιοκτητών σκλάβων κάθονται δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης. Και όμως τελικά η ουτοπία δεν είναι παρά ο όρθρος της πραγματικότητας. Και όμως τελικά πίστη είναι όντως να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα. Και όμως τελικά δε γεννιέται η πίστη από το θαύμα, μα το θαύμα από την πίστη.

          Αυτή η πίστη είναι που συνθλίβεται σήμερα υπό το βάρος της καταθλιπτικής πραγματικότητας. Διότι τα τύμπανα του πολέμου συνεχίζουν να ηχούν εκκωφαντικά στη Μέση Ανατολή, τη γη όπου κατετέθη ο σπόρος της αναγεννήσεως του ανθρώπου στο Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Διότι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση υπερτερούν της διαπραγματεύσεως και της αμοιβαίας κατανοήσεως στο διεθνή στίβο. Διότι τα όπλα συμβατικά ή μη – εάν βέβαια θα μπορούσαμε ποτέ να αποδεχθούμε μέσα εξοντώσεως του πλησίον ως συμβατικά – εξακολουθούν να προτιμώνται ως τρόποι επιλύσεως ποικίλων γόρδιων δεσμών. Διότι ηγέτες ανά τον κόσμο δεν διστάζουν να ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας, αδιαφορώντας για τα επίχειρα των επιλογών τους.

          Διότι μπορεί σήμερα οι επίγονοι των αφρικανών, που δέσμιοι μετεφέρθησαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στον Νέο Κόσμο με τα πλοία της σκλαβιάς, να υπερηφανεύονται σήμερα – και δικαίως – για την αλματώδη πρόοδο που συνετελέσθη σε θέματα φυλετικού διαχωρισμού. Ωστόσο πολλοί εκ των αφρικανών αδελφών τους εξακολουθούν να ζουν σ' ένα μοναχικό νησί φτώχειας, στο μέσο ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Και πολλοί εκ των νέων της αφρικανικής γης εξακολουθούν να μαραίνονται στη χέρσα γη της ελλείψεως ευκαιριών και να βρίσκουν τον εαυτό τους εξόριστο στην ίδια τους την πατρίδα.

          Ενώπιον αυτών των βιοτικών προκλήσεων η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής ακολουθεί τα βήματα ενός συγκεκριμένου ιστορικού προσώπου και συνάμα νοητής της κεφαλής, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος και έπαθε περισσότερο από τον καθένα μας όχι από ανάγκη, αλλά ελεύθερα, όχι από δέσμευση, αλλά από αγάπη. Γεννήθηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες, έζησε με παροιμιώδη ταπεινότητα, παρεξηγήθηκε από τους πολλούς, συντροφεύθηκε από τους απόκληρους, ταλαιπωρήθηκε από την εξουσία της εποχής του, θανατώθηκε με τον πλέον ατιμωτικό τρόπο. Και όμως στο τέλος ανεστήθη εκ νεκρών, νίκησε τον θάνατο διά του θανάτου.

          Αυτό το μήνυμα ζωής του παθόντος και συμπαθόντος Χριστού αποστέλλουμε σήμερα, πρώτη ημέρα του νέου εκκλησιαστικού έτους, από την Αλεξάνδρεια προς όλους τους Ορθοδόξους αδελφούς όπου Αφρικής. Διαπύρως προσευχόμεθα να μη χαθεί η πίστη της ανθρωπότητας ότι «αὐτή ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπό τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,21). Διακαώς ελπίζουμε η ζωή των ανθρώπων να ευθυγραμμιστεί οντολογικά και αξιολογικά προς την σταυραναστάσιμη πορεία του Κυρίου μας, και η Χάρη Του να φωλιάσει στις καρδιές όλων κατ΄ εφαρμογή της ακροτελεύτιας φράσης της Αγίας Γραφής «ναί ἒρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκαλ. 22,20).

† Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ  Β΄

Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς

Ἒν τῇ Μεγάλῃ Πόλει τῆς Ἀλεξανδρείας

Ἀρχή Ἰνδικτιώνος 2013

*          *           *

Protocol No: 136/2013

          «I have a dream that one day every valley shall be exalted, every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight, and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together ».

         With these words fifty years ago he concluded his legendary speech in the American capital the man who dared to dream at difficult times, the activist who dared to fight with peaceful means the nightmare of racism, the fighter who dared to pull out the miserable white hood from an entire country. Fifty years after mankind leans its bow and pays homage and memory on Martin Luther King, the man who with his word and his action contributed as few to the elimination of racial discrimination and to the consolidation of racial equality.

          What then it seemed utopia, today it is reality. Who could imagine at those times that, three decades later, Nelson Mandela would become President of South Africa, would favour reconciliation, putting aside the traumatic experiences of the past, and would help his country's transition from the past of apartheid to the future of peaceful interracial coexistence? Who would dare at those times to conceive, without running the risk of being considered insane, that, four decades later, in the exact same spot the first elected President of the USA with black skin colour would give his officiating oath before his nation?

          And yet the dream became ultimately reality and today the sons of former slaves and the sons of former slave owners sit side by side at the table of brotherhood. And yet the utopia is ultimately nothing but the matins of reality. And yet faith is ultimately indeed starting going up the first stepping stone, without seeing the entire staircase. And yet it is not ultimately the faith that originates from the miracle, but it is the miracle that originates from the faith.

          This faith is being smashed today under the weight of depressive reality, because the drums of war continue to vociferously beat in the Middle East, the land where it was deposited the seed of human transformation in the person of our Lord Jesus Christ; because confrontation and conflict outweigh negotiation and mutual understanding in the international arena; because weapons, conventional or not – if we could ever accept means of human extermination as conventional – are still being preferred as ways for resolving a variety of Gordian knots; because leaders around the world do not hesitate to open the Pandora's box, oblivious to the consequences of their choices.

          The descendants of the Africans, who were caught captives and transported under inhumane conditions to the New World with the ships of slavery, may today boast – and rightly so – over the rapid progress that has taken place in issues of racial segregation. Nonetheless many of their African brothers still live on a lonely island of poverty in the middle of a vast ocean of material prosperity. And many among the African youth continue to wither in the fallow land of deficient opportunities and to find themselves exiled in their own homeland.

          Before these life challenges the African Orthodox Church follows in the footsteps of its Head, our Lord Jesus Christ. The word of God became man and suffered more than anyone, not out of necessity, but freely, not by commitment, but out of love. He was born under difficult circumstances, He lived with proverbial humility, He was misunderstood by many, He was joined by the outcasts, He was dogged by the power of His era, and He was executed in the most shameful way. And yet He was ultimately resurrected out of the dead, defeating death through death.

          This life message of our ailing and compassionate Christ we are sending today, the first day of the new ecclesiastical year, from Alexandria to our Orthodox brothers all around Africa. We fervently pray mankind not to lose faith in the biblical truth that «the creation itself will be liberated from its bondage to decay and brought into the freedom and glory of the children of God» (Rom. 8.21). We fervently hope on the one hand people's lives to be aligned, both ontologically and axiologically, to the course followed by our Lord through His Crucifixion and His Resurrection, and on the other hand His grace to nestle in the hearts of all the people, pursuant to the ultimate phrase of the Holy Scriptures «Come, Lord Jesus» (Rev. 22,20).

†  THEODOROS II

Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa

In the Great City of Alexandria

September 1, 2013

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος II προς τους Αρχιερείς της Αφρικής για τις καταιγιστικές εξελίξεις στην Αίγυπτο

Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι Άγιοι Αδελφοί,

           Η Αίγυπτος κλυδωνίζεται για μια ακόμη φορά στη νεώτερη ιστορία της εν μέσω καταιγιστικών και εκρύθμων πολιτικών εξελίξεων. Η κοινωνία δοκιμάζεται, καθώς η ομόνοια έχει μετατραπεί για μια ακόμη φορά από αυτονόητο δεδομένο σε δυσπρόσιτο ζητούμενο. Η απειλή εκτεταμένης εκτροπής ακυρώνει την ελπίδα για το αύριο και ο φόβος του διχασμού δηλητηριάζει τη συνύπαρξη.

          Το Πατριαρχείο μας, από την αρχέγονη ιστορική του κοιτίδα, διέρχεται για μια ακόμη φορά τις μυλόπετρες του χρόνου με συνείδηση της ιστορίας του και της ευθύνης του. Με χαλύβδινη θέληση στεκόμαστε φρυκτωροί της φλόγας της αισιοδοξίας και της ελπίδας, παρά το κρίσιμο και το άδηλο των καιρών. Ζητώ την διά της προσευχής νοερή παρουσία σας στο πλευρό μας προς στερέωση του αγωνιστικού μας φρονήματος. 

+ Ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄

Ολοκληρώθηκε το εορταστικό πολιτιστικό - θεολογικό 15νθήμερο της Ορθόδοξης Μοζαμβίκης

Με μια μικρή συναυλία από την Παιδική Χορωδία της Επισκοπής Μοζαμβίκης έληξε, στα μέσα Ιουνίου 2013, το πολιτιστικό και θεαολογικό δεκαπενθήμερο, με θέμα «Ταξιδεύοντας στο παρελθόν, αγναντεύουμε το μέλλον».

Στην ομιλὶα του ο Επίσκοπος Ιωάννης αναφέρθηκε στο όλο εγχείρημα που έγινε για πρώτη φορά στην Μοζαμβίκη με εκατοντάδες επισκέπτες από σχολεία, πανεπιστήμια, πρεσβείες, άλλες εκκλησίες και πνευματικούς ανθρώπους, ενώ απλός κόσμος συνάντησε και απόλαυσε την απλότητα και το μεγαλείο της Ορθοδοξίας.

Τελειώνοντας ανέφερε μεταξύ άλλων: "Για να μεταλαμπαδευτεί η Ορθοδοξία, πρέπει αρχικώς και κυρίως να υπάρχει η Εκκλησία κι εμείς υπάρχουμε και αναπτυσσόμεθα και δημιουργούμε στη χώρα αυτή και αντλούμε δύναμη από την δισχιλιόχρονη παρουσία και εμπειρία του παλαίφατου Αλεξανδρινού Θρόνου και του φωτισμένου πνευματικού Πατέρα, Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄. Όλες αυτές τις ημέρες νυχθημερόν κοπίασαν οι συνεργάτες της Επισκοπής για την διαφύλαξη και ασφάλεια των εκθεμάτων, καθώς και για τη φιλοξενία των προσερχομένων, ξεναγήσεις, ομιλίες, διαλέξεις, ομάδες κλπ.".

«Ταξιδεύοντας στο παρελθόν, αγναντεύουμε το μέλλον». Πλούσιο πολιτιστικό - θεολογικό δεκαπενθήμερο στην Επισκοπή μας (4-12.6.2013)

Η Ελληνορθόδοξη Επισκοπή Μοζαμβίκης, θέλοντας να προβάλει, στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, τον δισχιλιόχρονο πολιτισμό που εκπέμπει ο παλαίφατος Αλεξανδρινός Θρόνος, υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, διοργάνωσε πολιτιστικό – θεολογικό δεκαπενθήμερο, με θέμα: «Ταξιδεύοντας στο παρελθόν, αγναντεύουμε το μέλλον».

Α΄

 

 

Η έναρξη των εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 2 Ιουνίου 2013, από τον Επίσκοπο Μοζαμβίκης κ. Ιωάννη, ο οποίος μετέφερε μήνυμα του  Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, καθώς και του Έλληνα Υπουργού Επικρατείας κ. Σίμου Κεδίκογλου. Ακολούθησε διάλεξη με θέμα: «Οι Έλληνες της Μοζαμβίκης και η προσφορά τους στην τοπική κοινωνία», από την κ. Μαρία Κασσιμάτη, η οποία, την ημέρα εκείνη γιόρταζε τα 80^ά γενέθλιά της, σύζυγο του αειμνήστου Νικολάου Κασσιμάτη, που είχε διατελέσει πρώτος Επίτιμος Πρόξενος της Ελλάδος στη Μοζαμβίκη.

Β΄

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Την Τρίτη 4 Ιουνίου 2013, έγιναν από την Υπουργό Δημόσιας Διοίκησης και Προστασίας του Πολίτη της Μοζαμβίκης κ. Vitória Diogo, τα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης Βυζαντινής Αγιογραφίας, με θέμα: «Η Ορθόδοξη Εικόνα ως φως στο σύγχρονο κόσμο», παρουσία Αρχηγών Χριστιανικών Δογμάτων και Θρησκειών, πρέσβεων ξένων κρατών και εκπροσώπων του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, έγιναν και τα αποκαλυπτήρια της εικόνας «Της Παναγίας της Φωτοδότρας, της Μοζαμβικάνας», έργο του Έλληνα εικαστικού Διονύση Πάλμα. Η εκδήλωση τελείωσε με Συναυλία από την Παιδική Χορωδία του Σχολείου Πολιτισμού της Επισκοπής. [Πλην των ανωτέρω φωτογραφιών, πολύ περισσότερες μπορείτε να δείτε μ' ένα κλικ εδώ].

Γ΄

Την Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, πραγματοποιήθηκε, σε συνεργασία με το Διαθρησκειακό  Συμβούλιο της Μοζαμβίκης (CO.RE.M.)  Ημερίδα, με θέμα: «Σεβασμός του περιβάλλοντος ως Εικόνας και Κτίσης Θεού», κατά την διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον αρχιτέκτονα-περιβαλλοντολόγο, κ. Παντελεήμονα Αθανασόπουλο και δημιουργήθηκε Δίκτυο Συνεργασίας με το Διαθρησκειακό  Συμβούλιο της Μοζαμβίκης (CO.RE.M.), για κοινή πρόταση, στην Κυβέρνηση της Μοζαμβίκης, για την προστασία του περιβάλλοντος. Στο τέλος της Ημερίδας, ύστερα από πρόταση του Επισκόπου κ. Ιωάννη, υπογράφηκε κοινό ανακοινωθέν από όλους τους θρησκευτικούς ηγέτες της χώρας, για την απελευθέρωση των δύο επισκόπων στη Συρία και την ειρήνευση στην περιοχή. 

Δ΄

Την Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013, έγινε διάλεξη με θέμα: «Η θεολογία της εικόνας», από τον Αμερικανό Ορθόδοξο Θεολόγο κ. Peter Twining και ακολούθησε συζήτηση επί του θέματος από τους παρισταμένους σπουδαστές και καθηγητές θεολογικών σχολών και σεμιναρίων των διαφόρων Χριστιανικών Δογμάτων. 

Ε΄

Την Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013, συγκροτήθηκαν ομάδες εργασίας από μαθητές σχολείων της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και σπουδαστές της Σχολής Καλών Τεχνών και Αρχιτεκτονικής, που εργάστηκαν επί του  θέματος: «Διάλογος της Ορθόδοξης Εικόνας με τη σύγχρονη τέχνη».
 

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων θα συνεχιστεί έως την Κυριακή 16 Ιουνίου 2013, οπότε θα πραγματοποιηθεί η τελετή λήξης.

Το Πασχαλινό Μήνυμα του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄ [ελληνικά και πορτογαλικά]

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β'

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ

ΤΟΥ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Χριστός Ανέστη!

Ο  Υιός του Θεού σαρκώθηκε για να αποκατασταθεί ο άνθρωπος στην αρχική του πληρότητα. Ο Υιός του Θεού σταυρώθηκε για να μπορέσει ο άνθρωπος να μορφώσει λυτρωτική σχέση κοινωνίας με το Θεό. Ο Υιός του Θεού κατήργησε το θάνατο για να αποκτήσει ο άνθρωπος προοπτική σωτηρίας· μια προοπτική θεμελιωμένη στην άφθαρτη, άνευ όρων και ορίων αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

Σωτηρία, μέσα από το σταυρό και την ανάσταση του Χριστού, σημαίνει ότι αίρονται όλα τα εμπόδια που συσκοτίζουν την καρδιά του ανθρώπου. Σωτηρία σημαίνει ότι θεραπεύεται η ασθένεια εκείνη που κρύβει από τον άνθρωπο το Θεό. Σωτηρία σημαίνει καθημερινή καταξίωση του ανθρώπου μέσα από την υπαρξιακή του ευθυγράμμιση με τη ζωή του ίδιου του Χριστού.

Κατ’ εξοχήν ύπαρξη ανοικτή στο Θεό είναι τα παιδιά. Τα παιδιά έχουν εκείνη την τόσο χαρακτηριστική ικανότητα να θαυμάζουν, να αγαλλιούν, να είναι γνήσια στη χαρά και στη λύπη. Έχουν την ικανότητα να εμπιστεύονται, να αφήνονται στην αγάπη, να πιστεύουν με όλη τους την ύπαρξη. Έχουν την ικανότητα να βλέπουν, να ακούν, να νιώθουν όσα οι μεγάλοι έχουν πάψει να βλέπουν, να ακούν και να νιώθουν. Γι’ αυτό και ο Χριστός μας είπε: «Γένησθε ως τα παιδία» (Ματθ. 18,3).

Ωστόσο σήμερα απειλείται το δικαίωμα των παιδιών να βιώνουν την ύπαρξη του Θεού. Απειλείται το δικαίωμά τους να αποδρούν από την σκληρή καθημερινή πραγματικότητα. Απειλείται το δικαίωμά τους να υπερβαίνουν την κυνική καχυποψία των μεγάλων. Απειλείται το δικαίωμά τους σε αυτό που συχνά λησμονεί ο κόσμος των μεγάλων: την κατά Χριστόν ζωή.

Παιδιά πέφτουν θύματα εμφύλιων σπαραγμών και θρησκευτικών φανατισμών. Παιδιά στρατεύονται από μικρή ηλικία για την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Παιδιά γίνονται αντικείμενα εργασιακής εκμετάλλευσης. Παιδιά γνωρίζουν την οικογενειακή βία. Παιδιά υποσιτίζονται και δεν χαίρουν υγειονομικής περίθαλψης. Παιδιά ζουν με την προοπτική ενός περιβαλλοντικού ολοκαυτώματος εξαιτίας της κακοποίησης της κτίσης του Θεού.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο Χριστός είπε: «άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με και μη κωλύετε αυτά· των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού» (Μρκ. 10,13-14). Αυτή η εντολή πρέπει να μετατραπεί σε μια αγκαλιά για τα παιδιά που, χωρίς να φταίνε, σημαδεύονται από τις επιλογές των μεγάλων. Αυτή η εντολή είναι ανάγκη να μετουσιωθεί σε αναμόρφωση της παιδικής ταυτότητας, της διαταραγμένης από την αστάθεια των καιρών μας. Αυτή η εντολή είναι απαραίτητο να σημάνει την επάνοδο στο αρχικό κάλλος της παιδικής ψυχής προς εφαρμογή των λόγων του Κυρίου "ος εάν μη δέξηται την βασιλείαν του Θεού ως παιδίον, ου μη εισέλθη εις αυτήν" (Μρκ. 10,15-16). 

Αυτή την ευαγγελική επιταγή κάνει πράξη η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής, εργαζόμενη σκληρά για να χτιστεί ένας κόσμος σεβασμού και αλληλεγγύης προς τα παιδιά. Με την μαρτυρία και τη δράση της, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής προσλαμβάνει, μεταμορφώνει και καινοποιεί την τραυματισμένη παιδική ψυχή. Αρθρώνει τη δική της πρόταση ζωής, τη δική της ιεράρχηση ζωής, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται το παιδί ως ο δυναμικός φορέας της ελπιδοφόρας προοπτικής για ένα κόσμο αληθεύοντα εν αγάπη.

† Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ  Β΄

Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας

Άγιον Πάσχα 2013

*          *          *

THEODOROS II,

PELA GRAÇA DE DEUS, O PAPA E PATRIARCA DE ALEXANDRIA E DE TODA A AFRICA PARA INTEGRIDADE DO NOSSO TRONO APOSTÓLICO E PATRIARCAL

GRAÇA E MISERICÓRDIA E PAZ DO NOSSO SENHOR RESSUSCITADO E DEUS E SALVADOR JESUS CRISTO

Meus queridos irmãos e irmãs,

Cristo ressuscitou!

O Filho de Deus tornou-se Encarnado para que o homem pudesse ser restaurado à sua anterior plenitude. O Filho de Deus foi crucificado para que o homem pudesse formar um relacionamento redentor de comunhão com Deus. O Filho de Deus aboliu a morte para que o homem pudesse adquirir a perspectiva de salvação; uma perspectiva fundada no amor incorruptível, incondicional e ilimitado de Deus pela humanidade.

A salvação, através da Cruz e da Ressurreição de Cristo, significa que todos os obstáculos que ofuscam o coração da humanidade são abolidos. A Salvação significa que a doença que esconde Deus do homem é curada. A Salvação significa o reconhecimento diário da humanidade através de seu alinhamento existencial com a vida do Próprio Cristo.

A existência aberta predominante de Deus são as crianças.  As crianças têm uma capacidade muito distinta para admirar, para se encantar e para experimentar a alegria e a infelicidade.  As crianças têm uma capacidade muito distinta para confiar, de se abrir ao amor, para acreditar com todo o seu ser.  Elas têm a capacidade de ver, de ouvir, de sentir tudo o que os adultos deixaram de ver, de ouvir, de sentir. Por isso Cristo nos disse: “Fazei-vos como crianças”  (Mateus 18:03).

Contudo, hoje, o direito das crianças de experimentar a existência de Deus está ameaçado.  O seu direito de escapar da dura realidade diária está ameaçado.  O seu direito de transcender a desconfiança cínica dos adultos está ameaçado.  O seu direito, que o mundo dos adultos muitas vezes se esquece, de viver em Cristo está ameaçado.

As crianças caem vítimas de conflitos civis e fanatismo religioso. As crianças são iniciadas desde a sua tenra idade a servir o auto-interesse. As crianças tornam-se objecto de exploração laboral.  As crianças vêm a conhecer a violência familiar.  As crianças são sub-nutridas e não têm cuidados médicos. As crianças vivem com a perspectiva de um holocausto ambiental devido ao abuso da criação de Deus.

Meus queridos irmãos e irmãs,

Cristo disse: “Deixai que venham a mim as crianças e não as impeçais, porque a elas pertence o Reino de Deus”. (Marcos 10:13-14).  Esta ordem tem de ser transformada num grande abraçar das crianças que, sem terem culpa, estão cicatrizadas pelas escolhas dos adultos.  Através desta ordem, é necessário reajustar a identidade infantil, porque esta tem sido prejudicada pela instabilidade dos nossos tempos.  É absolutamente necessário que esta ordem signifique o retorno à beleza original da infância para implementação das palavras do Senhor: “Quem não receber o reino de Deus como uma criança, não entrará nele”  (Marco 10:15-16).

É esta ordem do Evangelho que a Igreja Ortodoxa de África põe em prática, trabalhando muito para construir um mundo de respeito e solidariedade pelas crianças.  Através do seu testemunho e das suas actividades, a Igreja Ortodoxa de África assume, transforma e renova as almas traumatizadas das crianças.  Articula a sua própria proposta para a vida, a sua própria hierarquia da vida, no topo da qual está a criança como portadora dinâmica de perspectivas promissoras para um mundo que é a verdade no amor.

(assinado)

Papa e Patriarca de Alexandria e de Toda a África

Na grande cidade de Alexandria
Páscoa Santa 2013

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος Β΄ για τα Χριστούγεννα 2012 [ελληνικά, πορτογαλικά, ρωσικά]

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ   Β΄

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

ΠΑΝΤΙ ΤΩι ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω περιπόθητα,

            Δύο χιλιετίες πριν ο Θεός απεκάλυψε την απεριόριστη ευσπλαχνία Του προς τον άνθρωπο: «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αίωνιον» (Ιω. 3,16). Ο Υιός και Λόγος του Θεού κενώθηκε, πήρε τη μορφή δούλου. Γεννήθηκε ως άνθρωπος και ταπεινώθηκε ως άνθρωπος. Αποδέχθηκε την ανθρωπότητα, παρά την ετερότητα. Έγινε Εκείνος μέσω του Οποίου το γένος των ανθρώπων επανενώθηκε με τον Θεό.

            Η φιλοξενία του ανθρώπου από τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού αναδείχθηκε σε πρότυπο φιλοξενίας στη σχέση μας με τους άλλους. Η φιλοξενία αυτή σημαίνει κένωση του εαυτού μας και απροϋπόθετη αποδοχή των άλλων. Η φιλοξενία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στα μέλη της δικής μας κοινότητας. Ο Ενανθρωπήσας Ιησούς μας καλεί να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς.

            Επέλεξε έναν "ξένο", τον Σαμαρείτη, για να δείξει την ανάγκη εκπλήρωσης της εντολής για την αγάπη προς τον πλησίον. Επέκτεινε τη φιλοξενία Του σε όλους όσους είχαν ανάγκη συμπόνιας. Προσέφερε φιλοξενία σε όσους είχαν σπρωχθεί στο περιθώριο της κοινωνίας. Ο Ίδιος συχνά αντιμετώπισε την αδυναμία των ανθρώπων να Τον καταλάβουν. Ο Ίδιος συχνά βίωσε την απόρριψη και αναζήτησε την φιλοξενία.

Προσφιλέστατοι αδελφοί,

            Το παράδειγμα του Ιησού Χριστού που αγκάλιασε τους καταφρονημένους, προσέφερε φιλοξενία προς τους ξένους και αποδέχτηκε τους άλλους ας γίνει πηγή έμπνευσης για τη δική μας κοινωνική συμπεριφορά προς όσους έχουν ανάγκη φιλοξενίας. Στις μέρες μας οφείλουμε να κάνουμε πράξη την φιλοξενία όχι μόνο ως παροχή βοήθειας προς τους άλλους. Στις μέρες μας οφείλουμε να βιώνουμε την φιλοξενία ως άνοιγμα προς τους άλλους.

            Ένα άνοιγμα θεμελιωμένο στο σεβασμό της αξίας όλων των ανθρώπων αδιακρίτως. Ένα άνοιγμα βασισμένο στην ακλόνητη πίστη ότι ο Θεός μας συναντά καθημερινά στην ειρηνική και αγαπητική επαφή μας με τους συνανθρώπους μας· συνανθρώπους αγνώστους προς εμάς, φτωχούς και βασανισμένους· αλλά και συνανθρώπους εθνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά ξένους προς εμάς.

            Η αποδοχή του άλλου είναι η απόδειξη της αληθινής φιλοξενίας. Η αποδοχή του άλλου είναι η πραγματοποίηση της εντολής "αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν". Η αποδοχή του άλλου μπορεί να αλλάξει τον άλλο, όπως μπορεί να αλλάξει και εμάς. 

            Αυτό είναι το μήνυμα που σας στέλνω από την Αφρική, τη γη όπου ο Θεός μας μιλά μέσω των άλλων για να μας διδάξει και να μας μεταμορφώσει· τη γη όπου ο Θεός χρησιμοποιεί εμάς για να μεταμορφώσει τους άλλους.   

Χρόνια Πολλά!

†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄ 

Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας

Χριστούγεννα 2012

*          *          *

Νο.260/2012

Theodoros II
PELA GRAÇA DE DEUS Papa e Patriarca
De Alexandria, toda a terra do Egito, e toda a África
Para todo o corpo do trono patriarcal e APOSTÓLICA DE ALEXANDRIA graça e misericórdia E PAZ
De Nosso Senhor e Deus e Salvador Jesus Cristo
Nascido em Belém

Meus queridos irmãos e filhos amados no Senhor,

Há dois mil anos, Deus revelou Sua compaixão infinita para com a humanidade: "Porque Deus amou o mundo de tal maneira que deu o seu Filho unigênito que quem nele crê não pereça, mas tenha a vida eterna" (João 3: 16). O Filho ea Palavra de Deus foi esvaziado, e tomou a forma de servo. Ele nasceu como um homem e se humilhou como homem. Ele aceitou a humanidade, apesar da diversidade. Ele tornou-se, mediante a qual a raça humana se reencontrou com Deus.

Hospitalidade de Deus para a humanidade na pessoa de Jesus Cristo tornou-se um protótipo de hospitalidade em nossas relações com os outros. Esta hospitalidade significa um esvaziamento de nós mesmos e uma aceitação incondicional dos outros. Esta hospitalidade não se limita apenas aos membros de nossa comunidade. O Encarnado, Jesus chama-nos a amar até os nossos inimigos e orar por eles.

Ele escolheu um "estrangeiro", um samaritano, para mostrar a necessidade de cumprimento do mandamento de amar o nosso próximo. Ele estendeu sua hospitalidade a todos os que tinham necessidade de compaixão. Ele ofereceu hospitalidade a todos que tinha sido empurrado para a margem da sociedade. Ele próprio enfrentou muitas vezes a incapacidade das pessoas para entendê-Lo. Ele próprio, muitas vezes experimentou a rejeição e hospitalidade procurado.

Amados irmãos e irmãs,

Exemplo de Jesus Cristo de abraçar o desprezado hospitalidade, oferecendo-se para estranhos e aceitar os outros, deve tornar-se uma fonte de inspiração para o nosso comportamento social para todos os que precisam de hospitalidade. Durante estes tempos devemos colocar em prática a hospitalidade não só como um oferecimento de ajuda para com os outros. Durante estes tempos que devemos experimentar a hospitalidade como uma abertura para outros.

Uma abertura com base no respeito do valor de todas as outras pessoas de forma igual. Uma abertura com base na fé inabalável de que Deus nos encontra todos os dias em nossos contatos pacíficos e amorosos com nossos companheiros seres humanos, seres humanos desconhecidos para nós, os pobres e atormentado, mas também outros seres humanos a nível nacional, culturalmente e religiosamente diferentes de nós .

A aceitação dos outros é a prova de hospitalidade genuína. A aceitação dos outros é a realização do mandamento "amarás o teu próximo como a ti mesmo". A aceitação dos outros pode alterá-los, como também pode nos mudar.

Esta é a mensagem que eu envio para você a partir de África, a terra onde Deus nos fala através de outras pessoas para nos ensinar e transformar a terra em que Deus nos usa para transformar os outros.

Feliz Natal

† Theodoros II
Papa e Patriarca de Alexandria e toda a África

Na Cidade Grande
de Alexandria
Festa da Natividade 2012

*          *          *

Νο.260/2012

Теодорос II
По милости Бога Папа и Патриарх
Александрия, вся земля Египта и всея Африки
На все тело Апостольской И Патриарший Престол ALEXANDRIA благодать и милость и мир
От нашего Господа и Бога и Спаса нашего Иисуса Христа
Родился в Вифлееме

Мои дорогие братья и чада возлюбленные в Господе,

Две тысячи лет назад Бог открыл Свою бесконечную сострадания к человечеству: "Ибо так возлюбил Бог мир, что отдал Сына Своего единородного Сына, чтобы всякий верующий в Него, не погиб, но имел жизнь вечную» (Ин. 3: 16). Сын и Слово Божие опустела, и взял на себя образ раба. Он родился как человек, смирил Себя, и как человек. Он принял человечество, несмотря на разнообразие. Он стал через кого рода человеческого воссоединился с Богом.

Гостеприимства Божьей человечества в лице Иисуса Христа стало прообразом гостеприимства в наши отношения с другими людьми. Это означает гостеприимство опорожнения себя и безоговорочное принятие других. Это гостеприимство не ограничивается только членами нашего сообщества. Воплощенные Иисус призывает нас любить даже наших врагов и молиться за них.

Он выбрал «иностранец», самарянин, чтобы показать необходимость исполнения заповеди любви к ближнему. Он выразил гостеприимства для всех, кто нуждался в сострадании. Он предложил гостеприимство всем, кто был отброшен к краю общества. Он сам часто сталкивался неспособность людей понять Его. Он сам часто испытывают неприятие и искомый гостеприимства.

Возлюбленные братья и сестры,

Например Иисуса Христа охватить презирал, предлагая гостеприимство по отношению к незнакомым людям и принимать другие, должны стать источником вдохновения для наших социальное поведение по отношению ко всем, кто нужно гостеприимства. В это время мы должны поставить гостеприимства на практике не только как предложение помощью к другим. В эти времена мы должны испытать гостеприимство, как открытие для других.

Открытие основано на уважении стоимость всех других людей одинаково. Открытие основано на непоколебимой верой, что Бог встречает нас каждый день нашей мирной и любящей контакты с нашими коллегами человека; же человека существа неизвестного нам, бедным и мучился, но также коллег человеческого существа на национальном, культурном и религиозном отличаются от нас .

Принятие других является доказательством подлинного гостеприимства. Принятие других является реализация заповеди "возлюби ближнего твоего, как самого себя". Принятие других может их изменить, так как он также может изменить нас.

Это послание, которое я пошлю вам от Африки, земля, где Бог говорит с нами через других, чтобы научить нас и превратить землю, на которой Бог использует нас для преобразования других.

Много лет!

† Феодор II
Папа и Патриарх Александрийский и всея Африки
 

В большом городе
Александрия
Праздник Рождества 2012